3. Vereenvoudigde praktische voorbeelden
[Regeling vervallen per 27-07-2016]
Terugwerkende kracht
Voor
dit
onderdeel
is een wijziging met terugwerkende kracht gepubliceerd. Zie
opmerking onder de tekst voor nadere informatie.
Bij de volgende voorbeelden is het uitgangspunt dat aan alle voorwaarden van de toepasselijke
wettelijke bepalingen en regelingen is voldaan.
Voorbeeld 1
Een werkgever treft een structurele regeling die gebaseerd is op een CAO. Op grond
van deze regeling kan elke werknemer die kosten voor het lidmaatschap van een vakbond
maakt elk jaar afzien van een deel van het brutoloon per maand in ruil voor een vergoeding
van die kosten. De werkgever zal die vergoeding aanwijzen als eindheffingsbestanddeel
ten laste van de zogenoemde vrije ruimte.
Uitwerking
In dit geval bestaat, gelet op het structurele karakter van de regeling en de aanvullende,
toekomstgerichte voorwaarden geen twijfel over de realiteitswaarde van de ruil. Een
eventueel op grond van deze regeling verstrekte vergoeding van de kosten van het lidmaatschap
van een vakbond kan onbelast blijven bij de werknemer.
Voorbeeld 2
Werknemers die regelmatig telewerken kunnen van een werkgever een vergoeding voor
de inrichting van de werkruimte krijgen. De werkgever stelt als voorwaarde dat de
werknemer gedurende drie jaren afziet van een aantal verlofdagen. Hiertoe wordt de
waarde van een verlofdag gesteld op een evenredig gedeelte van het brutoloon van de
desbetreffende werknemer. Indien de werknemer niet langer telewerkt, of bij tussentijds
ontslag, stopt de werkgever de vergoeding. De werknemer hoeft vanaf dat moment niet
langer af te zien van verlofdagen.
Uitwerking
Ook in dit geval bestaat er geen twijfel over de realiteitswaarde. Werknemers die
aan de regeling deelnemen werken in feite langer, in ruil waarvoor de werkgever bereid
is een kostenvergoeding toe te kennen. De werkgever kan de vergoeding onder de werkkostenregeling
aanwijzen als eindheffingsbestanddeel. Als de werkgever kiest voor het overgangsregime
kan de vergoeding met inachtneming van de wettelijke voorwaarden een vrije vergoeding
zijn.
Voorbeeld 3
Werknemers hebben recht op een 13e maanduitkering, uit te betalen in januari. In de
loop van het jaar daaraan voorafgaand wordt na overleg met de ondernemingsraad overeengekomen,
dat een werknemer kan afzien van de 13e maanduitkering en in plaats daarvan kan kiezen
voor een spaarloonregeling. Indien het bruto bedrag van de 13e maanduitkering van
de individuele werknemer ontoereikend is om het maximaal toegestane spaarloonbedrag
per jaar in januari te benutten kan de werknemer daarnaast nog afzien van een deel
van het brutoloon per maand gedurende de resterende maanden van het jaar. De werkgever
legt dit vast in een cafetariaregeling. Als een werknemer deelneemt komen de werkgever
en werknemer een aanvulling op de arbeidsovereenkomst overeen.
Uitwerking
In dit geval bestaat, gelet op het structurele karakter van de regeling en de aanvullende,
toekomstgerichte voorwaarden geen twijfel over de realiteitswaarde van de ruil.
Terugwerkende kracht
Stcrt. 2011, 2130, datum inwerkingtreding 09-02-2011, bevat een wijziging met terugwerkende
kracht van deze tekst. Deze wijziging werkt terug tot en met 01-01-2011.
Praktische aanwijzingen
[Regeling vervallen per 27-07-2016]
Terugwerkende kracht
Voor
dit
onderdeel
is een wijziging met terugwerkende kracht gepubliceerd. Zie
opmerking onder de tekst voor nadere informatie.
Terugwerkende kracht
Stcrt. 2011, 2130, datum inwerkingtreding 09-02-2011, bevat een wijziging met terugwerkende
kracht van deze circulaire.divisie. Deze wijziging werkt terug tot en met 01-01-2011.
Terugwerkende kracht
Voor
dit
onderdeel
is een wijziging met terugwerkende kracht gepubliceerd. Zie
opmerking onder de tekst voor nadere informatie.
De opzet van een cafetariaregeling en de aanvulling op de arbeidsovereenkomst zijn
vanuit het oogpunt van de loonheffingen in beginsel vormvrij. Als handreiking voor
de praktijk staan hieronder niettemin nog enkele praktische aanwijzingen. Allereerst
is van belang dat de werkgever in de gehanteerde regeling duidelijk omschrijft wat
de toekomstige keuzemogelijkheden voor de werknemer zijn, wat de fiscale en andere
(inkomensgerelateerde) gevolgen (kunnen) zijn en indien van toepassing, wat de gevolgen
bij uitdiensttreding zijn. In een aanvulling op de arbeidsovereenkomst kunnen werkgever
en werknemer de individuele keus van de werknemer vastleggen. Daarin kan de werkgever
bijvoorbeeld het volgende opnemen:
-
– de reden van de aanvulling op de arbeidsovereenkomst;
-
– het doel waarvoor de werknemer een bron inzet en de afgesproken periode (bijvoorbeeld:
‘De werkgever zal in verband met de vergoeding van de kosten van het lidmaatschap
van een vakbond aan de werknemer een vergoeding verstrekken met ingang van ..........
(datum) tot ............ (datum) van € ......... per maand.’). De werkgever zal die
vergoeding aanwijzen als eindheffingsbestanddeel ten laste van de zogenoemde vrije
ruimte. Daardoor kan de vergoeding onbelast blijven bij de werknemer;
-
– de bron die de werknemer in het kader van de regeling inzet, tot welk bedrag hij de
bron inzet en de periode waarover hij die bron inzet (bijvoorbeeld: ‘Het overeengekomen
brutoloon per maand zal met ingang van .......... (datum) tot ............... (datum)
worden verlaagd met een bedrag van € ......... per maand.’.
Terugwerkende kracht
Stcrt. 2011, 2130, datum inwerkingtreding 09-02-2011, bevat een wijziging met terugwerkende
kracht van deze tekst. Deze wijziging werkt terug tot en met 01-01-2011.